Vaststaan in genade

De God nu van alle genade, Die ons geroepen heeft tot Zijn eeuwige heerlijkheid in Christus Jezus, Hij Zelf moge u – na een korte tijd van lijden – toerusten, bevestigen, versterken en funderen. 1 Petrus hfdst5 vers 10.

Merkwaardige tussenzin 'na een korte tijd van lijden' als het over de God van alle genade gaat. Hoe kunnen die twee dingen bij elkaar horen? Ze worden in elk geval samen genoemd. Het doet denken aan een ongeval met een gehandicapte. Wat gebeurd was, had hem wel veel leed gebracht, maar uiteindelijk was het toch telkens weer duidelijk geworden dat dit op geen enkele wijze iets afdeed aan Gods grote liefde voor hem. Dat is een ernstige conclusie vanuit een zo'n pijnlijke situatie. Gods wegen begrijpen is geen zaak van nietige mensjes. Maar we mogen telkens weer vertrouwen op Gods vaderzorg voor ons. Daarvoor acht God geen mens te nietig! Want
‘dit is de ware genade van God waarin u staat’ (vers 12). Waarin staan wij we zo ‘vast’? Zullen wij vertrouwen op onze kerkgang? Zullen wij vertrouwen op de mate waarin wij voldoen aan Gods eisen, aan de Wet? Iedereen die even eerlijk nadenkt, zal meteen antwoorden: nee! Wij voldoen niet aan de eis van de Wet, zelfs al moeten we toegeven dat die Wet alleen vraagt wat God rechtvaardig mag vragen. Wij schieten tekort; wat wij nodig hebben is vergeving door Goddelijke genade. Wat een opluchting dat het waar is wat Petrus schrijft: daarin moet gij vaststaan. En waarin is dat? De ware genade van God, alleen genade.
Lees 1 Petrus 5:8-14
Groetjes,
<>< Pieter.

Ook voor rovers...

Hij vertrouwt op God - laat Hij Hem nu redden als Hij behagen in Hem heeft! Want Hij heeft gezegd: Ik ben Gods Zoon. Mattheüs hfdst.27 vers 43.
Toen de Heer Jezus aan het kruis hing, hebben de mensen Hem met hun hoon en spot op bijzonder kwetsende manier laten voelen hoe zij Hem verachtten. Onze gezegende Heer moest het aanhoren dat Hij gelasterd werd om wat Hij waarachtig was: de Zoon van God, de Koning van Israël en de Mens die Zijn vertrouwen volkomen op God gesteld had. Nooit was er Iemand als Hij, die de moeilijkste, de zwaarste weg ging in het volle vertrouwen dat Gods weg altijd volmaakt is. Totdat alles volbracht was, was er voor Hem geen verlossing, opdat ons een eeuwige verlossing zou worden aangebracht. ‘Toen werden met Hem twee rovers gekruisigd, één aan zijn rechterzijde en één aan zijn linkerzijde.’ Het moest gebeuren. Jesaja had het voorzegd: Hij zou onder de overtreders worden geteld. Ook David had het harteleed van de Messias aangevoeld en van Hem geschreven: ‘Wat ik niet geroofd heb, moet ik toch teruggeven.’ Hij had niets geroofd, maar aan alle mensen, vriend maar ook vijand, goed gedaan en bovenal aan God alles gegeven wat Hem toekomt aan geld, tijd, inzet, eer en verheerlijking. Hij werd met rovers gekruisigd. Wat moet het Hem pijn gedaan hebben zo’n onrecht te ervaren. Maar ook, hoe wonderlijk: Hij stierf daar om ook aan rovers Gods genade te kunnen aanbieden.
Mattheüs 27:33-44
door : anoniem
Groetjes,
<>< Pieter